Kur’ân’ın ve Sünnet’in (el-ehâdîs) canlı ve canlandırılmış yorumuna ulaşmak için dar görüşlü okumaları şerhleri aşma fikri yeni değildir. XII. asırda âlim Ebû Hâmid el-Gazzâlî’den, XIV. asırda hayatının büyük bir bölümünü hapishanelerde geçiren İbn Teymiyye’ye kadar birçok âlim, gereksiz ve köhneleşmiş ekol tartışmalarını aşmaya çağrıda bulunmuşlardır; bir yenilenmenin lüzumu ve bir ıslahâtın kaçınılmazlığı fikri, bir sancı hâlinde vardı ve İslâm âleminde vuku bulan olaylara göre de gelişmekteydi.

İslam dünyası Kuzey Afrika’dan Güneydoğu Asya’ya uzanır. Çoğunluğu Müslüman kırk üç ülkeye ek olarak, Müslümanlar bir diğer yirmi ülkede de önemli bir azınlık oluştururlar. 800 milyondan fazla Müslüman, dünya nüfusunun yaklaşık beşte biri demektir. Bugün, Müslüman dünyanın boyutları, coğrafi yayılımı ve siyasal dengesinin –Batı dünyası için gittikçe artan önemiyle bir dünya ekonomik gücü olarak çıkışı...

Büyük Fransız düşünürü Maxime Rodinson, Hristiyan Batı dünyasının, gerçek bir sorun olarak görmeye başlamasından çok uzun bir süre önce dahi, İslâm âlemini kendisi için zımnen tehlike olarak algıladığını söyler.¹ Buna olumlu karşılık veren bir başka düşünür Albert Hourani, Hristiyan Avrupa’nın, daha ilk ortaya çıktığı günden bu yana İslâm dinini kendisi için sorun olarak gördüğünü ifade eder. İslam’a biraz korku ve biraz da hayret karışımı bir gözle bakan Hristiyanlar, doğru ve hak nebî olarak Muhammed’e veya ona indirilen vahyin asâletine inanamadılar.

Cahiliye döneminde kadın toplumsal hayatta sürekli ikinci plana atılmış ve babasının ya da kocasının bir mülkü sayılmıştır. Bu sebeple öldürülmüş, yakılmış, diri diri toprağa gömülmüş ya da köle gibi kullanılmıştır. Bu anlayışların olduğu ortamda İslam dini gelmiş ve kadına elinden alınmış hakları geri vermiştir. Artık kız çocukları diri diri toprağa gömülmeyecek, köle gibi kullanılmayacaktır.