Dr. Memduh el-MUNİR

Mescid-i Aksâ’ya baskın girişimi karşısında hepimize öfke ve rahatsızlık hakim olması gerekir. Fakat aynı zamanda öfkeli âhımız ve kanayan yaramız bizi sorulması gereken sorulardan, Siyonistlerin neden şimdi böyle çirkin bir girişimde bulunduklarını sormaktan alıkoymamalıdır. Çünkü İsrail’de olanların hiçbiri tesadüf değildir ve hepsi gece-gündüz yapılan planların sonucudur. Yukarıdaki soruya cevap verebilmek için, bu büyük olayın gerçekleştiği şartlara bakmamız gerekmektedir.

Medyada ilan edildiğine göre, fanatik Yahudilerden bir grup –ki Yahudilerin hepsi fanatiktir- Yahudi “Kefaret Günü” Bayramı’nda Mescid-i Aksâ’nın sahası içerisinde kutlama ve Yahudi ayini yapmak istemektedir. Bu gerekçe doğruysa, ki bana göre uzak bir ihtimaldir, “Neden başka bayram değil de bu bayram?” sorusu akla gelmektedir. Bu cinayetin gerçekleşmesine kadar gelişen olaylara bakıldığında ise görülenler şu şekildedir:

*   İsrail, geçici de olsa Yahudi yerleşim birimi inşasını durdurmayı kesin bir şekilde reddetmiştir. Amerika Başkanı Obama’nın Yahudi yerleşkesi inşasının durdurulması yönünde arka arkaya açıkça yaptığı çağrılara rağmen, en baştan İsrail’e boyun eğen Amerikan Yönetimi, İsrail’in bu tavrına da boyun eğmiştir.

*   İsrail çağrılara kulak verip geçici de olsa Yahudi yerleşim birimi inşasını durduruncaya kadar müzakerelere başlanmayacağını ilan eden, sonra Amerikan Yönetimi’nin gerçek hacmini hatırlatması ve kendini tamamen olaya kaptırmamasını talep etmesiyle birkaç saat içinde geri adım atan Ebu Mazin’in utanç verici ve aşağılayıcı bir şekilde teslimiyeti. Ebu Mazin, New York’a giderek Netanyahu ile aynı masaya oturmuş, kameralar önünde işgal liderleriyle samimi bir şekilde tokalaşmıştır.

*   Filistin’de gelecek yılın başlarında yapılması planlanan başkanlık ve parlamento seçimlerinin yaklaşmış olması. Bu arada, Ramallah’taki yönetimin Gazze Şeridi’ne yönelik kuşatmayı ve izolasyonu derinleştirmek için parlamento seçimlerini Batı Yaka ile sınırlı tutacağı haberleri ortada dolaşmakta. Yine; Ebu Mazin’in bizim yüklediğimiz görevleri değil, anayasal yetkilerden yoksun kendi görevini yürüttüğünü unutmamamız gerekmektedir. Kanun ve Mantığın gücüyle değil de gücün mantığıyla hareket eden veli nimetleri göz ardı etseler de, o süresi bitmiş bir başkandır.

*   İsrail Parlamentosu’nun onayları olmadan Filistinli mültecilerin arazilerinin satışına izin vermesi. Bu, uluslararası hukukun tüm kurallarına aykırı olan ve daha önce benzeri görülmemiş tehlikeli bir karardır. Ayrıca, 1948’de işgal edilen topraklarda yaşayan Arapların işgal altındaki Kudüs’te evlerinden kovulmaları da devam etmektedir.

*   İsrailli esir asker “Şalit”in serbest bırakılması için yapılan pazarlıkların başarısız olması.

*  Mısır Cumhurbaşkanı’nın Netanyahu’yu karşılaması ve Filistin davası için kötülükten başka bir şey içermeyen açıklamalarına rağmen geçen Ramazan ayında Netanyahu’yu iftar sofrasına davet etmesi.

*   İsrail’e yönelik muhtemel bir İran saldırısına karşı hazırlık gerekçesiyle Amerika ve İsrail’in ortak tatbikat yapacağı ve bu tatbikatın Amerika ve İsrail’in birlikte yaptığı en büyük tatbikat olacağının ilan edilmesi. Ayrıca, İsrail’in ve Batı’nın İran’a yönelik tehditlerinin tonunu yükseltmesi.

*   Lübnan’ın iç siyasetindeki krizle birlikte, İsrail uçaklarının gerçek olmayan akınlar düzenlemesi ve arka arkaya Lübnan hava sahasını ihlal etmesi.

Tabii ki bunlar, Mescid-i Aksâ’ya baskın girişimine götüren olayların sadece bir kısmıdır. Buraya kadar zikredilen haberler yeniden okununca, İsrail’in, Amerika’nın ve Avrupa’nın baskıcı yönelimi görülür ve bu yönelim, Filistin davasını tamamıyla tasfiye eğilimi yönündeki tavırları sertleştirmektedir. Bunun karşısında ise resmi Arap rejimlerinin bazı zamanlar işbirliği derecesine ulaşan teslimiyeti yer almaktadır. Yine bunun karşısında, işgal altındaki topraklar hariç, Büyük Okyanus’tan Basra Körfezi’ne ulaşan coğrafyadaki halkların sessizliği yer almaktadır.

Bu tavırlar ile Avrupa ve Arap ülkelerinin hareketlerini tercüme edersek, İsrail’in şu stratejik hedefleriyle karşılaşırız:

1- Hamas’ı tasfiye etmek veya en azından gelecek Filistin seçimlerinde denklemin dışına çıkarmak için Filistin topraklarında çatışmaları yeniden alevlendirmek, bu şekilde Ebu Mazin’in Filistin’de tek karar sahibi olmasını sağlamak ve dolayısıyla Filistin davasını tasfiye etmek.

2- İran’ı çok büyük psikolojik ve ekonomik savaşla meşgul ederek tarafsız kalmasını sağlamak veya en azından Filistin davasının tasfiyesi sona erene kadar etkisiz hale getirmek.

3- Lübnan seçimlerinin Hizbullah’ın aleyhine sonuç vermesinin ardından Hizbullah’a baskıyı artırarak Lübnan’daki krizi olabildiğince tırmandırmak. Sınırda gerginlik çıkarma girişiminin sonuçlarına karşı uyarıcı mesajlar eşliğinde Hizbullah’ı iç sorunlarla oyalamak.

4- Arap ülkelerindeki etkin İslami hareketleri baskılar ve gözaltılarla, mallarına el koyarak ve asılsız ithamlarda bulunarak arka arkaya krizlere maruz bırakmak. Mısır’daki Müslüman Kardeşler buna en güzel örnektir. Uzak-yakın herkes, Arap ve İslam ülkelerinde ve hatta dünyanın her yerinde Gazze Savaşı sırasında sokaktaki halkı harekete geçiren en önemli aktörün İslami hareketler olduğunu bilmektedir. Bu nedenle, Filistin davasının sorunsuzca tasfiye edilebilmesi için İslami hareketlerin de kendi problemleriyle meşgul edilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle, bende -birçok kişinin de benimle paylaştığı- şu kanaat oluştu: Mescid-i Aksâ’ya yapılan bu saldırı, deney balonundan ve tabir yerindeyse nabız yoklamadan başka bir şey değildir. İsrail Hükümeti ve birimleri şu anda tepkileri gözlemlemekte, tahlil etmektedir ve kararlarını bu tepkilere göre belirleyecektir. Bu nedenle hepimiz kutsal bir görevle karşı karşıyayız. Gece karanlığında kurulan komployu boşa çıkarmalıyız. Herkes gücü yettiğince bunun için çalışmalı ki, dünyada vicdan azabı ve ahirette pişmanlık duymayalım. Bu, sonunda ya zafer veya şehadet olan bir cihattır.

Filistin Enformasyon Merkezi